هی نوک زبانم میاید که به مامان بگویم اینقدر نگران نباش...این بار اولی نیست که من بخاطر خودم بودن پس زده شده ام...بعد هی میگویم شاید غصه اش بیشتر شود...باز هیچی نمیگویم...هی بلند میگویم نمیخواهم به هیچ چیز فکر کنم و هی تندتر گام برمیدارم...هی بی حوصلگی و غمهایم را ربط میدهم به بالا پایین شدن هورمون هایم و اصلا اصلا هم ربطی به تنهایی و تحقیر و تمسخر و پس زده شدن ندارد هیچ ربطی به حال بهم خوردن از انتخاب ادم های اشتباهی ندارد.... حال من خوب نیست لطفا دلیلش را نپرسید...کاش میشد این جمله را روی پیشانی بنویسم.

این جناب همکلاسی به شدت معتقد است که در اخر اسم ما روی این مقاله نمی اید و جز رزومه ما محسوب نمیشود علیرغم تمام وقتی که روش گذاشتیم....با اینکه همون موقع بهش گفتم اره راست میگی بعید هم نیست اما پیش خودم فکر کردم درسته که خیلی دردناکه که ادم رو نبینند و تمام زحمت های ادم به فنا بره اما خب به همین میگن تجربه! امروز برای چندمین بار بدون اینکه فکر کنم حرف مامانمو گوش دادم و تو دردسر افتادم و خب وقتی بهش گفتم که چکار کردم و چقدر اضافه تر راه رفتم و...گفت یعنی اینقدر حرفگوش کنی؟ و خندید و من حس بچه کلاس اولی ای داشتم... و بعد فکر کردم اینکه زیادی قانونمندم و برای اد